Verstrengelde neuronen?

undefined
Microtubuli in een gefixeerde cel

Kwantumverstrengeling is, als je goed kijkt, overal te herkennen, mits je maar goed kijkt. Kwantumverstrengeling zegt dat objecten die ooit met elkaar in contact waren, een gemeenschappelijke toestandsgolf delen en dat de waarneming van een van die objecten een onmiddellijk effect heeft op de andere objecten. Kunnen we kwantumverstrengeling in het dagelijks leven tegenkomen? Goede vraag. Volgens mij wel.

Microchimerisme in moeders

In de Scientific American van 2013 ontdek ik een artikel dat zegt dat cellen van het kind ook in het lichaam van de moeder terecht kunnen komen via de placenta om zich in het lichaam van de moeder te nestelen en daar vervolgens vele jaren voort te leven. Geen afweerreactie daar. Het verschijnsel heeft de naam microchimerisme gekregen. In he SA-artikel wordt uitgebreid beschreven hoe neuronale hersencellen in de hersens van de moeder terecht kunnen komen en daar dan tientallen jaren kunnen voortleven. De onderzoekers tasten in echter het duister over de reden van dit verschijnsel.

‘In this new study, scientists observed that microchimeric cells are not only found circulating in the blood, they are also embedded in the brain. They examined the brains of deceased women for the presence of cells containing the male “Y” chromosome. They found such cells in more than 60 percent of the brains and in multiple brain regions. Since Alzheimer’s disease is more common in women who have had multiple pregnancies, they suspected that the number of fetal cells would be greater in women with AD compared to those who had no evidence for neurological disease. The results were precisely the opposite: there were fewer fetal-derived cells in women with Alzheimer’s. The reasons are unclear.’

Witte bloedcellen houden van Playboy meisjes

Dan maak ik een sprong naar het controversiële onderzoek van Cleve Backster, een topspecialist in de toepassing van de polygraaf, de leugendetector. In een speelse bui bevestigde Backster de polygraaf aan een plant om te zien of de polygraaf iets liet zien als hij de plant water gaf. Geen duidelijk resultaat. Maar toen hij overwoog om een blad van de plant met zijn aansteker te verhitten reageerde de polygraaf, en dus de plant, heftig. Zijn interesse was onmiddellijk gewekt en hij bleef verder zijn hele leven dit soort experimenten doen. Bij een van zijn latere experimenten verzamelde hij witte bloedcellen uit de mond van een proefpersoon en koppelde die aan de polygraaf. De proefpersoon bladert dan even – niet gepland – door de Playboy en slaat een pagina op met Bo Derek. De polygraaf sloeg maximaal uit. De witte bloedcellen zijn blijkbaar nog gekoppeld aan het lichaam van de proefpersoon! Verstrengeling in actie.

Polygraaf uitslag van de reactie van afgenomen witte bloedcellen op het bekijken door hun verstrekker van een Playboy met een foto van Bo Derek. Uit ‘The secret life of Plants’.

Uit ‘Een andere kijk op planten

Dat planten niet alleen mechanisch of chemisch reageren, maar ook fysiek energetisch, is al bekend sinds Cleve Backster in 1968 zijn beroemde proeven met een leugendetector bij planten deed. Planten reageerden op alles in hun omgeving. Een leugendetector reageert op de elektronische veranderingen in een object. Bijvoorbeeld in de huid van een mens, maar ook in het blad van een plant. Planten bleken zelfs te reageren op emotionele verschillen die in hun omgeving optraden. Dus los van direct lichamelijk contact. Dat is telepathie en dat is op zich een onderwerp waar de geleerden het nog lang niet over eens zijn als het om mensen en andere dieren gaat. Laat staan als er wordt beweerd dat planten ook telepathische vermogens vertonen. Toch is er geen andere verklaring voor wat werd vastgesteld.”

Verstrengelde levende cellen

Als ik die twee verschijnselen – neurale cellen van hun kinderen in moederhersenen en witte bloedcellen die reageren op een gebeurtenis die zich afspeelt in het organisme waar ze vandaan komen – bij elkaar neem, dan wordt de reden van het eerste verschijnsel wellicht een stuk begrijpelijker. Als er zich in de hersenen van het kind reactie op een alarmerende situatie afspeelt, zullen de ‘verstrengelde’ neuronen in de moederhersenen ook vuren. De moeder krijgt een signaal dat er iets ernstigs aan de hand is met haar kind en dat ze snel moet ingrijpen. De verhalen over zulke moederinstincten zijn legio. Wellicht herinnert u zich nog wel verhalen van uw eigen moeder.

Kwantumverstrengeling en informatieoverdracht

Nu heb ik hier gesproken over verstrengelde neuronen die daardoor blijkbaar synchroon kunnen vuren. Dat is eigenlijk informatieoverdracht middels kwantumverstrengeling. Dat is iets waar Einstein hevig tegen protesteerde aangezien het de relativiteitswetten zou schenden. ‘Spooky Action at a Distance’. Kwantumverstrengeling is echter aangetoond, en nu algemeen aanvaard, via de vele Bell-experimenten. Er is zelfs een Nobelprijs voor toegekend. Maar kwantumfysici stellen expliciet dat kwantumverstrengeling niet gebruikt kan worden voor gegevensoverdracht omdat het verval van een kwantumtoestand in een meting (de kwantumcollaps) fundamenteel onvoorspelbaar is. Dat is echter geen bewezen feit maar een van de vele wetenschappelijke dogma’s waar beter niet aan getornd kan worden. Het waarnemer effect op de kwantumcollaps is zo langzamerhand een geaccepteerd feit onder kwantumfysici, maar niet zo dat de waarnemer een invloed zou hebben op de uitkomst van de kwantumcollaps.

Descartes weer?

Tekening van Descartes hoe de immateriele geest aangrijpt op de pijnappelklier

Het waarnemer effect is in parapsychologische experimenten ook onderzocht. De vraag was of mensen de uitslag van een kwantumexperiment kunnen beïnvloeden. De uitkomst in vele experimenten is bevestigend, vaak met een significantie die zelfs hoger is dan bij de bevestiging van het bestaan van het Higgs-deeltje. Dat zou een antwoord kunnen zijn op de vraag die sinds Descartes gesteld wordt: hoe een immateriële geest de materie – het lichaam – zou kunnen beïnvloeden, en andersom. Ook dat gaat weer in tegen algemeen aanvaarde wetenschappelijke dogma’s. Reden dus voor velen om het Cartesiaanse dualisme af te wijzen.

Maar als we die mogelijkheid eens zouden toestaan, dan openen zich interessante nieuwe perspectieven bij de studie van het bewustzijn. Beweegt u eens uw wijsvinger en vraagt u zich dan eens af hoe het mogelijk is dat die beweging tot stand komt door een gedachte. Het klassieke antwoord op die vraag is de computermetafoor die de neurowetenschappers hanteren. Uw brein is volgens hun een uiterst complexe geavanceerde parallelle computer die uw bewustzijn en daarmee dus ook uw gedachten genereert. Dus ook het zenuwsignaal naar uw wijsvinger. Probleem opgelost. O ja?

Het waarnemer effect is aangetoond

Die visie van de neurowetenschap wordt echter stevig tegengesproken door het waarnemer effect in de kwantumfysica. Voorafgaande aan de waarneming bestaat de materie nog niet. Dat is bevestigd door vele Bell-type en uitgestelde keus experimenten. Voor de verschijning van materie in een meting is een waarneming nodig. Aangezien de waarnemer nodig is voor de manifestatie van materie is het onwaarschijnlijk dat diezelfde materie waarnemers voortbrengt om dan zichzelf te manifesteren.

Als we de mogelijkheid kunnen erkennen dat de waarnemende geest ook invloed kan uitoefenen op de reductie van de toestandsgolf – de kwantumcollaps – dan kunnen we de Orchestrated Objective Reduction hypothese van Penrose en Hameroff dat het bewustzijn een product is van de kwantumcollaps in microtubuli – dat zijn microscopisch kleine structuren in levende cellen – in onze neuronen, wellicht beter maar eens op zijn kop zetten. Het bewustzijn is dan in staat, via de beïnvloeding van de kwantumcollaps in deze microtubuli, het wel of niet vuren van het neuron aan te sturen.

En zo beweegt mijn gedachte mijn wijsvinger. En worden moeders gewaarschuwd dat hun kind in gevaar verkeert. Magnifiek.

4 antwoorden op “Verstrengelde neuronen?”

  1. Goede samenvatting Paul! Mijn hypothese is dat verschijnselen zoals verstrengeling en het onder bewuste waarneming ineenstorten van golven het bestaan verraden van een essentie buiten de vier dimensies. De niet-stoffelijke essentie wordt ook bewustzijn, geest, ziel, etc. genoemd. Woorden met meerdere betekenissen, waardoor ik liever over niet-stoffelijke essentie spreek. Het is wat wij werkelijk zijn en wat de stoffelijke wereld in stand houdt.

  2. Hallo Paul,
    Je noemt twee opmerkelijke fenomenen. Een beetje in lijn met de eerste zou je daar mogelijk nog “sympathische weeën” aan toe kunnen voegen (heftige buikrampen bij een man op het moment dat diens echtgenote in partu komt; duizenden kilometers verder, en zonder voorkennis). Evenwel is het de vraag of je in dezen van ‘verstrengeling’ kunt spreken. In de quantumfysica is die term voorbehouden aan een correlatie tussen twee deeltjes; alleen al het pogen een derde deeltje daarin te betrekken, leidt tot verbreken van de aangelegde verstrengeling (men noemt dit “monogamie”). Laat staan cellen, of een menselijk wezen; ‘Beam me up, Scotty’ is nog ver weg. Nog intrigerender vind ik je stelling dat “verstrengelde objecten een gemeenschappelijke toestandsgolf delen”. Ik geef toe dat dat mij intuïtief volkomen logisch klinkt, echter anderzijds is de golffunctie een functie van waarschijnlijkheden, en hoe verstrengel je waarschijnlijkheden?! Daar moet ik nog eens goed over nadenken. Ik ben het zonder meer met je eens dat het bewustzijn de primaire actor is binnen het geheel der zaken. maar ik denk dat voor een helderder begrip hier vermoedelijk allereerst het waarnemer effect zou moeten worden doorgetrokken van alleen ten aanzien van materie, naar evenzo in betrekking tot gedachten. gevoelens, en belevingen. Ik zou niet kunnen bedenken waarom dat niet zou kunnen. Al was het maar om niet weer te verzanden in Cartesiaans dualisme.
    (Overigens was volgens een van mijn leermeesters, Willem Metz (medisch filosoof) Descartes’ “L’homme machine” bedoeld als parodie, maar dat ter zijde.)

  3. Beste Herman,
    Verstrengeling tussen meerdere deeltjes is bekend in de kwantumfysica, zelfs verstrengeling in tijd, zie dit bericht: https://quantumphysics-consciousness.eu/index.php/actueel/#dualiteit.

    Verder is verstrengeling tussen meerdere deeltjes een basisvereiste bij de qubits van een kwantumcomputer. Dat waarschijnlijkheden golfgedrag vertonen, dus coherent zijn, is inderdaad een van de verbazingwekkende eigenschappen van het kwantumveld.

    De verbondenheid tussen losse levende cellen en het organisme waar ze vandaan komen is aangetoond door Cleve Backster, zie hierboven. Dat valt natuurlijk niet onder de kwantummechanica, geen berekenbare toestandsgolf, maar de relatie met kwantumverstrengeling mag best serieus overwogen worden.

    1. Beste Paul,
      Dank voor je antwoord, en je bijlage, en wat betreft je kanttekeningen bij het Koreaanse onderzoek ben ik het volledig eens! Verder, inderdaad zijn meerdere qubits een basisvereiste voor een quantumcomputer, maar zover ik weet geldt per qubit nog steeds het ‘monogamie’ principe; ik zal het nog verder nakijken. Voor de gemeenschappelijkheid van de waarschijnlijkheidsfunctie van verstrengelde deeltjes blijf ik vooralsnog zitten met een gevoel dat het ergens wringt; waar dat ‘m in zit zal ik nog uitzoeken. Ten slotte, wat betreft de door jou, en mij, genoemde fenomenen, kom ook ik in de verleiding dat in verstrengeling te zoeken, ook al is dat vooralsnog niet duidelijk, echter anderzijds zou het mogelijk ook anders zijn te duiden, zoals bijvoorbeeld synchroniciteit vanuit een collectief bewustzijn.
      Echter het meest ben ik nog benieuwd naar je mening over mijn idee om het waarnemer effect uit te breiden naar ook in betrekking tot gedachten, gevoelens, en belevingen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *